🌲 रानवाटा
भाग १ – अमावस्येची रात्र
सन १९९८...
सह्याद्रीच्या दाट जंगलात वसलेलं एक छोटंसं गाव...
देवरान.
गावात अवघी शंभर–दीडशे घरं.
कच्चे रस्ते...
मातीची घरं...
संध्याकाळ होताच प्रत्येक घराच्या अंगणात मिणमिणते दिवे.
पण या गावाची एक गोष्ट संपूर्ण परिसरात प्रसिद्ध होती.
सूर्यास्तानंतर कोणताही गावकरी जंगलात पाऊल ठेवत नसे.
कारण जंगलाच्या मध्यातून जाणारी एक अरुंद पायवाट होती...
"रानवाट."
गावातल्या प्रत्येक मुलाला लहानपणापासून एकच गोष्ट सांगितली जायची.
«"रानवाटेवर रात्री कधीही जाऊ नका. तिथे माणसं हरवत नाहीत... त्यांची ओळख हरवते."»
कोणी हसायचं...
कोणी घाबरायचं...
पण गावातला एकही माणूस त्या नियमाचं उल्लंघन करत नसे.
---
त्या वर्षी...
आषाढ महिन्याची अमावस्या होती.
आकाश काळ्या ढगांनी भरलं होतं.
वारा विचित्र आवाज करत होता.
गावाच्या टोकाला असलेल्या एका छोट्या घरातून एका स्त्रीच्या वेदनेच्या किंकाळ्या ऐकू येत होत्या.
"गौरीला प्रसूतीच्या वेदना सुरू झाल्यात!" एक बाई धावत ओरडली.
संपूर्ण गाव तिथे जमलं.
घराच्या बाहेर उभा असलेला तिचा नवरा गणू देवाला हात जोडून उभा होता.
अचानक...
संपूर्ण गावातली कुत्री एकाच वेळी ओरडू लागली.
गुरं गोठ्यात अस्वस्थ झाली.
मंदिरातील घंटा...
कोणीही हात न लावता...
आपोआप वाजू लागली.
गावातली सर्वात वृद्ध स्त्री धोंडाबाई थरथरत बाहेर आली.
तिने आकाशाकडे पाहिलं...
आणि हळू आवाजात म्हणाली—
«"ती आली..."»
तेवढ्यात घरातून बाळाच्या रडण्याचा आवाज आला.
मुलगी जन्माला आली होती.
क्षणभर सगळं शांत झालं.
पण पुढच्याच क्षणी...
जंगलाच्या दिशेने एक अनोळखी आवाज घुमला.
तो ना माणसाचा होता...
ना प्राण्याचा.
जणू कुणीतरी एखाद्या विस्मृतीत गेलेल्या भाषेत काहीतरी बोलत होतं.
गावातला एकही माणूस तो आवाज समजू शकला नाही.
पण...
नवजात मुलगी अचानक रडणं थांबवून...
त्या आवाजाच्या दिशेने पाहू लागली.
आणि तिच्या ओठांवरून एक शब्द बाहेर पडला...
«"आर... थाऽ... नूर..."»
घरात उपस्थित सगळे स्तब्ध झाले.
नवजात बाळ बोलू शकत नव्हतं...
मग हा शब्द तिने कसा उच्चारला?
धोंडाबाईचे हात थरथरू लागले.
ती मागे सरकत कुजबुजली—
«"ही आपल्या गावची भाषा नाही..."»
«"ही... रानाची भाषा आहे."»
बाहेर अचानक वाऱ्याचा वेग वाढला.
घराचा दरवाजा स्वतःहून उघडला.
आणि दूर जंगलाच्या काळोखातून...
दोन लालसर डोळे त्या घराकडे एकटक पाहत होते...
क्रमशः...
🌲 रानवाटा
भाग २ – लाल डोळ्यांचं जंगल
त्या रात्री...
गावात एकही माणूस झोपला नव्हता.
गणूच्या घराबाहेर अजूनही लोकांची गर्दी होती.
घराच्या आत नवजात मुलगी आईच्या कुशीत शांत झोपली होती.
पण बाहेर...
संपूर्ण वातावरणात एक अनामिक भीती पसरली होती.
धोंडाबाई घराच्या उंबरठ्यावर बसून त्या बाळाकडे एकटक पाहत होती.
तिच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर घामाच्या धारा वाहत होत्या.
ती पुटपुटली,
«"तीच आहे... इतक्या वर्षांनी ती परत आली आहे..."»
गणूने घाबरत विचारलं,
"आजी, काय बोलताय तुम्ही?"
धोंडाबाईने त्याच्याकडे पाहिलं.
"गणू... आजपासून या मुलीला सूर्यास्तानंतर घराबाहेर कधीही सोडू नकोस."
"का?"
"कारण..."
ती वाक्य पूर्ण करणार इतक्यात...
धाड...!
घराचं मागचं लाकडी दार जोरात आपटलं.
सगळे दचकले.
बाहेर वारा नव्हता...
मग दार आपटलं कसं?
गणू हातात कंदील घेऊन बाहेर गेला.
घरामागे फक्त दाट जंगल होतं.
रातकिड्यांचा आवाज अचानक थांबला.
जंगलात अशी शांतता पसरली होती...
जणू संपूर्ण जंगल श्वास रोखून उभं होतं.
तेवढ्यात...
दूर एका झाडामागे त्याला दोन लाल डोळे चमकताना दिसले.
तो घाबरून ओरडला,
"कोण आहे तिथे?"
उत्तर आलं नाही.
तो अजून दोन पावलं पुढे गेला.
कंदिलाचा प्रकाश झाडावर पडला.
तिथे कोणीच नव्हतं.
पण...
झाडाच्या खोडावर चार खोल ओरखडे होते.
ते अगदी ताजे होते.
जणू कुणीतरी धारदार नखांनी झाड फाडलं होतं.
गणू धावत घरात आला.
त्याचा चेहरा पांढराफटक पडला होता.
---
पहाट झाली.
गावातील लोक मंदिरात जमले.
गावाचे पुजारी हरिभाऊ म्हणाले,
"आजपासून तीन दिवस कोणालाही जंगलात जायचं नाही."
सगळ्यांनी मान डोलावली.
पण...
गावातला एक तरुण,
राघव, मोठ्याने हसला.
"अहो, या भुताखेतांच्या गोष्टींवर अजूनही विश्वास ठेवता?"
"मी आत्ताच जंगलात जाऊन येतो."
धोंडाबाईने त्याचा हात पकडला.
तिचा आवाज थरथरत होता.
«"राघवा... रानवाटेला कधीच आव्हान देऊ नकोस."»
राघवने तिचा हात झटकला.
"मी काही घाबरत नाही."
तो कुऱ्हाड खांद्यावर टाकून जंगलाकडे निघाला.
सगळे त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत राहिले.
तो रानवाटेवर पोहोचला.
सूर्य वर होता.
सगळं अगदी शांत.
तो हसला.
"कुठलं भूत... कुठली रानवाट!"
तेवढ्यात...
त्याच्या मागून एक लहान मुलीचा आवाज आला.
«"राघव..."»
तो मागे वळला.
कोणीच नव्हतं.
पुन्हा आवाज आला.
यावेळी अगदी कानाजवळ...
«"राघव... मागे वळू नकोस..."»
त्याच्या अंगावर काटा आला.
तो घामाघूम झाला.
आणि अचानक...
रानवाटेच्या दोन्ही बाजूची झाडं एकाच वेळी हलू लागली...
वारा नसतानाही.
दूरवर...
पुन्हा तेच दोन लाल डोळे दिसले.
यावेळी...
ते हळूहळू त्याच्या दिशेने सरकत होते...
क्रमशः.....
आता पुढे
